دقیقاً یادمه اولین آهنگی رو که از ردیوهد گوش کردم. آهنگ No Surprises از آلبوم OK Computer بود که توی یه مجموعه از آهنگ بود که اسم آرتیست این آهنگ و یکی دوتا دیگه از آهنگاشو ننوشته بود. من تا حدود یه سال بعدش این آهنگ رو گوش می کردم بدون اینکه بدونم آرتیستش کیه. بعداً وقتی آلبوم OK Computer به دستم رسید با پلی شدن این آهنگ واقعاً سورپرایز شدم (بر خلاف اسمش!!).

آلبوم OK Computer از آلبومهای فوق العاده محبوب و مورد علاقۀ منه که بعد از بارها و بارها گوش دادن بهش الآن مدتیه که تو ماشین یا این آلبومو گوش می کنم یا In Rainbows.

گروه ریدیوهد به نظر من رهبر یک جریان در موسیقی راکه. یه جریان که Muse و Coldplay هم (از جمله بندهای مورد علاقه من) توی این جریان قرار گرفتن. یه زمانی یکی از دوستان می گفت تام یورک عارفه. اگه یکی از لایوهای ردیوهدو دیده باشید احتمالاً اولین چیزی که توجهتون رو جلب می کنه استایل خوانندگی تام یورکه، یه جوری می خونه انگار از خود بی خود شده.

اما چیزی که انگیزۀ نوشتن این پست شد آلبوم In Rainbows بود.

حدوداً سه هفته پیش بود، داشتم تو آرشیوم دنبال یه سری آهنگ می گشتم که بریزم روی فلشم، تا توی ماشین گوش کنم، که چشمم افتاد به ردیوهد. فوری یاد دو تا آلبوم OK Computer و In Rainbows افتادم. تو ماشین آهنگارو گوش می کردم، OK Computerو که انقد گوش کرده بودم و از جهات مختلف بررسیش کرده بودم دیگه چیز خیلی جدیدی برام نداشت ولی In Rainbows منو بیشتر از قبل مجذوب خودش کرد. اونقدر که تصمیم گرفتم احساسمو راجع به تک تک آهنگاش به رشتۀ تحریر دربیارم:

15 Steps: تا قبل از 40 ثانیۀ اول آهنگ، به نظر میاد که با یه جور آهنگ حتی تا حدودی اینداستریال قراره مواجه بشید ولی بعد یه ملودی با یه حس کلاسیک و بی نظیر شروع میشه که با صدا و شیوه خوانندگی فوق العادۀ تام و افکتهای بی نظیر، این آهنگو تبدیل به یه شاهکار می کنه. و اون درام بیت فوق العادۀ ابتدای آهنگ به همراه یه بیس کاملاً حساب شده آهنگ رو همراهی می کنن تا در نهایت آهنگ با یه ملودی بسیار ویژه و رازآلود به اتمام می رسه.

Body snatchers: یه آهنگ اگرسیوتر که به محض پلی کردنش جذبتون می کنه. گیتارالکتریک با دیستورت نسبتاً زیاد. افکت الکتریکش آدمو دیوونه می کنه. جالبه که همین ریتم غیر کلین جاشو یه تیکه وسط آهنگ به گیتار آکوستیک میده. توی دقیقۀ پایانی، آهنگ اوج می گیره. یه جور حس تخلیه شدن یا فریاد رو تو ذهن آدم تداعی می کنه. برای چند لحظه آهنگ به شدت به نظر شلوغ میشه. گیتارها و کیبورد و افکتها و درام به شدت هارمونی دارن. و در نهایت خیلی زیبا همۀ اون تلاطم ناگهان آروم میشه.

Nude: این آهنگ سابقۀ تاریخی داره!

 از سال 1997 ردیوهد این آهنگو با ریویژنهای مختلف و البته با نام Big Ideas (Don’t Get Away) توی اجراهای لایوشون نواختن البته در این حد که مثلاً توی یکی از لایوها تام یورک این ترک رو به صورت سولو با آکوستیک اجرا کرد. اما برای اولین بار با یه سری تغییرات نهایی در نگارش موسیقی و حذف بخشی از شعر تو این آلبوم منتشرش کردن.

موضوع شعر این آهنگ دربارۀ س ک س ه و بیشتر به این اشاره می کنه که س ک س یه لذت لحظه ایه که نتیجه ای جز حریصتر شدن نداره و هیچ وقت اون چیزی نیست که انتظارشو داشتید:

Don't get any big ideas
They're not going to happen

You paint yourself white
And fill up with noise
But there'll be something missing

Now that you've found it, it's gone
Now that you feel it, you don't
You've gone off the rails

So don't get any big ideas
They're not going to happen

You'll go to hell for what your dirty mind is thinking

اگه متن لیریکس خیلی شما رو به این برداشت نمی رسونه بذارید اون بخش از شعر که در ویرایش نهایی برای رکورد در این آلبوم حذف شده اما توی لایوهای قبلی بوده رو هم اینجا اضافه کنم:

She stands stark naked and she beckons you to bed
don't go, you'll only want to come back again.

در هر حال از اینا که بگذریم این موسیقی این ترک بود که توجه منو جلب کرد. بیس این آهنگ فوق العادست. بیس نقش غیر قابل صرف نظر کردنی تو این آهنگ داره. ملودی ای که با الکتریک نواخته میشه به شدت گوش نوازه. فضای اعجاب انگیزآهنگ به همراه صدای جادویی تام آدمو مسحور می کنه.

Weird Fishes: حسی که نسبت به آهنگ دارم: تموم نشدنی.

All I Need: یه آهنگ استوار با مایه های تریپ-هاپ که در دقیقه آخر با اضافه شدنِ  به هنگامِ  پیانو و کیبورد و سنجهای پیاپی به اوج می رسه.

Faust Arp: یه آهنگ به شدت آرامش بخش و بدون حتی یک ثانیه درام. آهنگ با صدای شمارش تام که ریتم چهار/چهارم آهنگو نشون میده شروع میشه و سپس صدای گوشنواز گیتار آکوستیک به همراه خوانندگی بدون وقفۀ تام به گوش میرسه که کمی بعد هم صدایی شبیه ویولون یا شایدم ویولون سل به عنوان آخرین ساز به کار رفته در این آهنگ به گوش میرسه. البته من لایو این سانگ رو ندیدم. شاید جای ویولن از ابزار دیگری استفاده شده باشه منتها با صدای ویولن. که به احتمال زیاد هم همینطور باید باشه.

Reckoner: خیلی خوبه هر چند که به نظرم شاید کمی یکنواخت باشه و بی مورد آهنگ رو کش داده باشن.

House Of Cards: به محض شروع آهنگ توجهتون به نحوۀ نواختن الکتریک و افکتش جلب میشه. یه آهنگ با حسی کم و بیش سرد.

Jigsaw Falling Into Place: حضور گیتار آکوستیک شاید یکی از دلایلی باشه که من از این آهنگ بدم نیاد. کلاً به نظرم این آهنگ پتانسیل خیلی بهتر از این شدنو داشت.

Video Tape: یه پایان کاملاً در آرامش که پیانو تو موسیقیش نقش اصلی رو ایفا می کنه. هر وقت آلبوم به این ترک میرسه یاد Violence از آلبوم A Natural Disaster گروه Anathema می افتم(فقط اون بخش پیانوش البته).

حرف Anathema شد... بی صبرانه چشم انتظار آلبوم جدیدشونم.

پ.ن.۱: اول اینکه باید متوجه شده باشید من فونت نوشتارم رو عوض کردم. الآن فکر می کنم حس بهتری نسبت به این فونت دارم.

پ.ن.۲: شنبۀ همین هفته ای که گذشت به کنسرت یکی از گروههای پراگرسیو راکِ Underground به نام سکوت شرق رفتم. باید بگم که ابداً انتظار چنین اجرا و آهنگسازی قوی ای رو نداشتم. حیف اینا که دارن تو ایران نابود میشن. کاراشون در حد Camel بود. اگه شما هم مثل من به کارای Camel و سبک Progressive Rock علاقمند باشید، حتماً از کاراشون خوشتون میاد. من قبلاً با این گروه آشنایی نداشتم برای همین نمی دونم بقیۀ آهنگهاشون چه طوره. حالا توی یه پست دیگه بیشتر راجع بهشون حرف می زنم، الآن هر چی میگردم اون لیست آهنگهایی که اجرا کردنو پیدا نمی کنم.

پ.ن.3: من یه بلاگ توی بلاگر درست کردم. شاید از بلاگفا مهاجرت کردم. کلاً حس بهتری نسبت به بلاگر دارم ولی حالا باید ببینم کدومشون راحتتر و سریعتره.