♫ Progressive Music

جمعه هشتم آبان

radiance — Fri, 30 Oct 2009 10:46:18 GMT

نمی تونم توصیف کنم که چقدر رانندگی بین حدودای ساعت ۱۲:۳۰ تا ۵:۳۰ اینای صبح، (البته توی شهر) لذت بخشه، مخصوصاً اینکه یه کار کلاسیک هم پلی باشه.

یا اینکه یه شب برفی که خیابونها مثل همیشه شلوغ نباشه و به جز شما هیچ کس دیگه تو خیابون نباشه باز با همون اوصاف فوق.

یا اینکه یه روز پاییزی که یه بارونی زده باشه و باد این برگهای درختها رو تو هوا از این ور به اون ور شوت می کنه. (که البته این منظره توی روز، اونم تو تهران، تقریباً دست نیافتنیه مگر در اوقات خاصی از سال مثلاً توی عید که اون موقع هم دیگه خبری از برگهای پاییزی نیست ولی بازم هیجان انگیزه.)

پ.ن.: تو این جادۀ این عکسه هم قابل قبوله!!

پ.ن.: راستی! امروز یه روز خاصه، گذشته از مناسبتش که اونم در نوع خودش جالب توجهه. فکر می کنید چند تا دیگه از این روزا رو تو زندگیتون تجربه می کنید؟ مثلاً ۱/۱/۱۱ دارید چی کار می کنید؟

Shine On You Crazy Diamond / Part I - V

radiance — Thu, 22 Oct 2009 21:02:18 GMT

Remember when you were young
You shone like the sun
Shine on you crazy diamond
Now there's a look in your eyes
Like black holes in the sky
Shine on you crazy diamond
You were caught on the cross fire of childhood and stardom,
Blown on the steel breeze
Come on you target for faraway laughter,
Come on you stranger, you legend, you martyr, and shine

You reached for the secret too soon
You cried for the moon
Shine on you crazy diamond
Threatened by shadows at night
And exposed in the light
Shine on you crazy diamond
Well you wore out your welcome with random precision,
Rode on the steel breeze
Come on you raver, you seer of visions,
Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine!

امروز بعد از مدتها یه هو اومدم سراغ پینک فلوید. این اولین آهنگی بود که از پینک فلوید گوش کردم.(توی اون کنسرت پالس). یادمه چقدر دلم می خواست اون موقع منم توی اون کنسرت بودم. عالیه این آهنگ.

یکشنبه 19 مهر

radiance — Sun, 11 Oct 2009 14:20:18 GMT

این آلبوم آخر Porcupine Tree خیلی خوب و تر و تمیز بود. آقا اگه کسی فایل گیتارپروی The Seance رو پیدا کرد، حتماً ما رو در جریان بذاره. فکر کنم همش با یه آکوستیک قابل اجرا باشه.

شعر این I Drive The Hearse هم خیلی جالبه. البته مضمون تقریباً عاشقانه داره که از این جهت من ارتباط خیلی قوی ای نمی تونم باهاش برقرار کنم. ولی عالیه. حالا تو یه پست دیگه شعرش رو میذارم.

یه مدتیه که هر روز به این فکر می کنم که یه نظم و برنامه ای به این زندگیم بدم و یه ذره در آینده ای که برام داره رقم می خوره سهیم باشم ولی این روزا به شدت بی حوصله و بی انگیزه شدم. اگه الآن ازم بپرسید روزاتو چه جوری می گذرونی پاسخ خیلی مشخصی ندارم براتون، جز اینکه بگم شبها اغلب در حالتی شبیه خلسه آهنگ گوش می کنم. وضعیت نگران کننده ای شده، باشد که به زودی این بحران رو رد کنم، چرا که تصمیماتی که طی یک سال آینده می گیرم تا حد زیادی مسیر زندگیم رو تعیین خواهند کرد.

گاه به گاه این آمار وبلاگم رو بررسی می کنم از سر کنجکاوی که ببینم ملت چی سرچ می کنن که میان تو بلاگم. اخیراً دو دفعه دیدم که با جستجوی ".E.C.U دزدی!!!!!" اومدن وبلاگم. این ترکیب مبارک هم مال اون ماجرایی بود که در جریانش کم مونده بود E.C.Uی ماشینمو بدزدن. واقعاً باید به ملت محقق تبریک گفت که با مطالعه دست به عمل می زنن. اصولاً مردم پرتلاش و پیگیری داریم (حالا بماند که در چه راستایی). ما هم حالا اون پستمون رو پاک می کنیم که وبلاگمون سورس جستجوی سارقین نباشه. این دفعه هم مثلاً با قرار دادن نقاطی بین حروف سعی کردیم رد گم کنیم.

تشکر ویژه!!

radiance — Mon, 05 Oct 2009 20:26:18 GMT

جا داره یه تشکر اساسی از همۀ دوستای عزیزی که تو پست قبل کامنت گذاشتن و در مورد آلبوم راهنماییم کردن بکنم. راستش اصلاً انتظار نداشتم به این سرعت ریپلای بگیرم.

بذار به اسم هم بگم که تاثیرش بیشتر باشه!!:

بهلول

محمد

noBno

backshire

خیلی خیلی ممنونم ازتون.

Urgent!

radiance — Sun, 04 Oct 2009 22:21:18 GMT

آقا هر کی ردی، نشونی از آلبوم جدید Porcupine Tree داره بگه! من فقط یه تورنت ازش پیدا کردم که تو کامنتاش گفته بود کیفیتش افتضاحه. اسم آلبوم هم The Incidentه.

پنج شنبه دوم مهر

radiance — Thu, 24 Sep 2009 21:36:18 GMT

نکتۀ جالب اینه که امروز بعد این بارونی که زد وقتی رفتم بیرون انقدر هوا عالی و فضای خیابونا ایده آل شده بود که طولانی ترین مسیر ممکن رو برای برگشت به خونه انتخاب کردم و قصد داشتم بلافاصله وقتی که رسیدم خونه زنگ بزنم به پسر عمم و بهش پیشنهاد کنم با هم بریم پیاده روی . (خونشون همین کوچه پایینی ماست.) و بعد از اون هم بیام تو وبلاگم بنویسم آقا امروز پاییز ما رو مشعوف کرد. که فرصت نشد. بعد از ظهر که با دوستم رفتم بیرون دوباره همون حس مزخرفی که تو پاییزا بهم دست میده اومد سراغم. پس الآن علی الاصول باید یه موضع بی طرفی اتخاذ کنم!!

چهارشنبه اول مهر

radiance — Wed, 23 Sep 2009 09:50:18 GMT

امروز آغاز سومین سال وبلاگ نویسی منه. به روایتی امروز تولد وبلاگمه. اینو وقتی داشتم عنوان پست قبل* رو می نوشتم متوجه شدم.

سال پیش فکر کنم یه جمع بندی از فعالیت وبلاگم کردم ولی امسال قصد انجام چنین کاری رو ندارم چون الآن دیگه هیچ چهارچوبی برای وبلاگم قائل نمیشم که بخوام نسبت به اون وبلاگم رو ارزیابی کنم. فکر کنم دیگه الآن وبلاگم به یه جور ثبات رسیده باشه.

در ضمن همون طور که فکر کنم بارها تو وبلاگم گفتم من از پاییز متنفرم، پس به اون کسایی که همین حس رو نسبت به پاییز دارن، آغاز فصل پاییز رو تسلیت عرض می کنم. و البته به اونایی هم که پاییزو دوست دارن تبریک. این عکس هم به مناسبت شروع پاییز.

*یه هو تصمیم گرفتم پست قبلو پاک کنم؛ دنبالش نگردید.

جمعه بیستم اردیبهشت ماه

radiance — Fri, 11 Sep 2009 21:31:18 GMT

شده تاحالا که به شدت کلافه باشید ولی اگه ازتون بپرسن دقیقاً چه مرگته توضیح خیلی دقیق و مشخصی نداشته باشید؟

شده در عرض مدت کوتاهی بفهمید که نصف چیزایی که بهشون به شدت معتقد بودید الآن کاملاً مزخرف وغیرقابل تحمل به نظر می رسن و اصلاً به شدت حس تنفرتونو برمی انگیزن و اصلاً با خودتون فکر کنید که من تاحالا چقدر احمق بودم و کلی احساس سردرگمی کنید انگار که یه تیکه از پازل فکریتون گم شده و ابهام داره تو ذهنتون وول می خوره.

شده تو آینه به خودتون نگاه کنید و بگید "اه برو گم شو توام"؟

شده کلی کلافه باشید و ندونید باید چی کار کنید؟

شده همۀ اتفاقات ناراحت کننده ای که در برخورد باهاشون همیشه می گفتید "بی خیال حالا بعداً راجع بهش فکر می کنم" یه هو بریزن سرتون و دیوونتون کنن؟

شده چپ و راست احساس حماقت بهتون دست بده؟

پ.ن.: واقعاً برام جالبه که من دارم این حرفا رو می زنم. خودمم از شخصیت متغیرم انگشت حیرت بر دهان گرفتم...

Norah Jones

radiance — Sat, 05 Sep 2009 12:17:18 GMT

Lonestar where are you out tonight?
This feeling I'm trying to fight
It's dark and I think that I would give anything
For you to shine down on me

How far you are I just don't know
The distance I'm willing to go
I pick up a stone that I cast to the sky
Hoping for some kind of sign

عاشق آهنگهای این Norah Jonesم. فقط متاسفانه تو این آلبوم 2008ش یه نوآوریهایی کرده که اصلاً جالب نیست. کاراش عالیه. تو هر حال و هوایی باشید، وضعیت روحیتونو متحول میکنه. این اسلاید وسطای این Lonestarش واقعاً هیجان انگیزه!!

این عکسه هم آلبوم آرت آلبوم 2007شه که ربطی به این آهنگ نداره فقط چون باحال بود گذاشتم اینجا.

ولفگانگ آمادئوس موتسارت (1756-1791)

radiance — Thu, 13 Aug 2009 13:05:18 GMT

کودکی:
موتسارت در سالزبورگ اتریش به دنیا آمد. چیزی نگذشت که پدرش پی برد او با دیگران فرق دارد. ولفگانگ در سه سالگی از راه گوش، تمرینهای خواهرش را روی هارپسیکورد تکرار می کرد و هر بار که پدرش ویولن را خارج می نواخت، به او تذکر می داد.

پدرش لئوپولد موتسارت که خود نیز موسیقی دان دربار بود، هنگامی که ثروت و شهرتی را در انتظار خود و پسرش دید، دست ولفگانگ را گرفت و به راه افتاد. در سراسر اروپا او را به همه نشان داد. این گشت و گذار در سال 1762 هنگامی که ولفگانگ فقط 6 سال داشت آغاز شد. ولفگانگ خردسال همه جا شگفتی آفرید و فی البداهه سوناتهایی روی نغمه هایی که برایش می خواندند می ساخت و گاهی دستمال روی هارپسیکورد می گذاشتند و او می نواخت. در رم پاپ او را مانند درخت کریسمس تزیین کرد و انواع نشانها و مدالها را به او داد. در لندن، ولفگانگ برای جرج سوم نوازندگی کرد و آواز ملکه شارلوت را با ساز همراهی کرد. اعجوبۀ 6 ساله حاکم مونیخ را به شگفتی انداخت و ملکه ماریا ترزا را به تحسین در آورد. خلاصه، هر جا که رفت همه را به شگفتی واداشت و هدیه باران شد.

کاپلمایستر نوجوان:
بعد از چندین سال، تب و تاب ها خوابید و موتسارت هم در نوجوانی دیگر آن حالت شگفتی آور خود را برای دیگران از دست داده بود و سبب حیرت آنها نمی شد.
موتسارت در 15 سالگی مانند پدرش در خدمت سر اسقف سالزبورگ قرار گرفت، اما سر اسقف خیلی زود مرد و جانشینش کسی شد که چندان از موسیقی سر در نمی آورد و به ازای شاهکارایی که خلق می شد، پول چندانی نمی داد. موتسارت که مشکل مالی داشت، (و تا آخر عمر هم با این مشکل دست و پنجه نرم کرد) و کسی هم درکش نمی کرد و به لحاظ عاطفی نیز سرخورده بود، چند سال دیگر هم در سالزبورگ ماند و به آهنگسازی ادامه داد. او با آن تخیل گسترده و تکنیک خیره کننده ای که داشت، کار و تلاش فراوانی می کرد. پشت سر هم سمفونی و اپرا و سونات و ... ساخت. رهبری ارکستر کرد و هر جا که لازم شد پیانو و ویولن نواخت. در دورۀ سالزبورگ 13 سونات پیانوی اولیۀ خود را ساخت و همچنین کوارتت فلوت K.285 ، مس در دو مینور، پنج ویولن کنسرتو و اپرای ایدو منه.
در آن سالها موتسارت می کوشید با تلفیق موسیقی آلمانی و ایتالیایی به سبک خاص خودش دست یابد. ایتالیایی ها کلاً موسیقی را سبک و مفرح می خواستند؛ آلمانی ها به بیانهای سنگین تر گرایش داشتند. آلمانی ها قطعه های سازی را ترجیح می دادند، ایتالیایی ها شیفتۀ صدای زیبا بودند. آهنگسازان ایتالیایی سعی داشتند با ملودی های شیرین مخاطب را افسون کنند و آلمانی ها بیشتر به فرم و بافت توجه داشتند. وقتی آثار موتسارت را می شنویم، همۀ این عناصر تلفیق شده اند. و ما بهترینهای هر دودیار را می شنویم.

ازدواج:
موتسارت در 21 سالگی طالب زنی در زندگی اش بود. به پدرش گفت: «صدای طبیعت در وجود من نیز مانند دیگران سخن می گوید.» وقتی با آلویزیا وبر 16 سالۀ زیبا ملاقات کرد که صدای قشنگی داشت (وحتی کمی هم نواختن هارپسیکورد می دانست)، فهمید که با او سر و سامان می گیرد. اما پدر موتسارت دوست نداشنت او به جز موسیقی به چیزی بیندیشد؛ از این رو او را برای کنسرت به پاریس برد. پدر موتسارت روحیه تا حدودی خودخواه و جاه طلب داشت.

وقتی ولفگانگ برگشت، آلویزیا دیگر در دسترس نبود. (در واقع معشوقۀ حاکم سالزبورگ شده بود.) اما سه خواهر جوان آلویزیا نیز بودند و موتسارت با خانوادۀ وبر مراوده کرد تا دست به انتخاب بزند و سرانجام کونستانتس را برگزید.
ولفگانگ و کونتسانتس به وین رفتند و در آنجا موتسارت غرق در مشکلات مالی و دست به گریبان بیماری شد. زندگی و هنر در دو راه متفاوت پیش می رفتند. نبوغ موتسارت در چهار اپرای بزرگ او، کوینتت کلارینت و کنسرتوی کلارینت و سمفونی های معروفش و انواع آثار مجلسی به اوج جلوه گری رسید؛ اما زندگیش بد و بدتر شد. آخرین اثرش رکوئیم بود که ناتمام ماند، زیرا بر اثر تب حصبه درگذشت و یک روز بارانی دسامبر 1791 او را در گوری محقر به خاک سپردند. شرح غم انگیز درگذشت و خاکسپاری او را می توانید در کتاب شرح زندگی او (خاکی و آسمانی) بخوانید.

توضیح دربارۀ شماره گذاری آثار موتسارت:
آثار تقریباً همۀ آهنگسازان با علامت .Op که مختصر شدۀ کلمۀ لاتین Opus به معنی اثر موسیقی است نموده می شود و به دنبال آن شمارۀ اثر ذکر می گردد. در مورد موتسارت وضع جز این است: یک اتریشی به نام (Ludwig von Kochel (1877-1800 که گیاه شناس، معدن شناس و موسیقی شناسی نیمه حرفه ای بود، در سال 1845 فهرست جامعی از کلیۀ آثار موتسارت بر اساس تاریخ تحقیقی یا تقریبی تصنیف هر یک از آنها تدوین کرده و منتشر کرده است که از آن زمان تاکنون به عنوان ملاک مقبولی پذیرفته شده است. و بدین ترتیب می بینیم که هر یک از آثار این آهنگساز با علامت K ( به نشانۀ حرف اول نام کوخل و یک عدد در پی آن به عنوان شمارۀ ترتیب) مشخص می شود. موتسارت چنان سریع و پرکار بود که خودش هم گاهی ترتیب آثارش را فراموش می کرد. کوخل برای منظم کردن ترتیب آثارموتسارت، تک تک آثار او را از 1 (یک منوئه هارپسیکورد که در 4 سالگی ساخت) تا 626 (رکوئیم) شماره گذاری کرد.

بیشتر:
نام واقعی موتسارت آمادئوس نبود، بلکه یوهانس کریسوستوموس ولفگانگوس است؛ ولفگانگ خلاصه شدۀ ولفگانگوس است؛ اما پدر موتسارت نام گوتلیب را بر تئوفیلوس ترجیح می داد. در زبان لاتین این اسم به آمادئوس ترجمه می شود به معنای عاشق خدا.

مختصری دربارۀ هارپسیکورد:
هارپسیکورد ساز مهمی بود اما محدودیت هایی داشت که موجب افول آن شد: صداها را نمی شد آن طور که در کلاویکورد یا پیانو امکان پذیر بود حفظ کرد و نوازنده با فشار دادن کلاویه ها نمی توانست صدای ساز را بلندتر یا کوتاهتر کند. وضوح صدای هارپسیکورد آن را برای پولیفونی باروک کاملاً مناسب می ساخت، اما هنگامی که درام و هنرنمایی وارد صحنۀ موسیقی کلاسیک شد، هارپسیکورد از صحنه دور شد.

در این نوشتار واژه ها و اصطلاحاتی استفاده شده که ممکن است تا حدودی برای خواننده ناآشنا باشد. من قصد تشریح مفصل تک تک آنها را ندارم چرا که تشریح برخی از آنها در قالب یک یا دو سطر نمی گنجد اما تصمیم گرفتم مختصراً اشاره ای به مفهوم برخی از آنها بکنم به امید آنکه به بهره گیری بیشتر از این نوشتار منجر شود.
اپرا: نمایشی که در آن خوانندگان زن و مرد نقشهای خود را همراه با بازیگری با آواز تکی یا چند نفری و یا با همسرایی اجرا می کنند و در برابر سایر عوامل نمایشی از قبیل صحنه ، لباس و بازی اهمیت بیشتری دارد.
باروک: در اصل به سبک معماری متعلق به قرون 17 و 18 آلمان واتریش اطلاق می شود و بر همین زمینه موسیقی آن دوره را نیز چنین می نامند.
رهبر ارکستر: کسی که در برابر دستۀ ارکستر در جای مخصوص قرار می گیرد و با چوب میزانه «baton»، یا بدون آن ، نوازندگان دستۀ ارکستر را برای اجرای یک اثر سازی یا یک اپرا رهبری می کند.
سرناد: موسیقی سازی یا آوازی شب.
سمفنی: در رایج ترین مفهوم کلمه، سوناتی است که برای ارکستر بزرگ نوشته شده باشد.
سونات: قطعه ای در موسیقی است که بسته به تعداد نوازندۀ شرکت کننده در اجرا نامهای مختلفی دارد. اگر قطعه ای به این فرم برای پیانو نوشته شود، آن را سونات پیانو می نامند. اگر در یک قطعه نقش تکنواز به عهدۀ ویولن و نقش همراه کننده به عهدۀ پیانو باشد، آن را سونات ویولن می نامند. (شرح مفصلی دارد که شاید در مطالب بعدی به آن پرداختم.)
کلاویکورد: ساز شستی دار زهی متعلق به قرون پانزدهم تا هجدهم. صدای این ساز نرم و لطیف است.
کنسرتو: قطعه ای است که برای ارکستر و یک ساز تکنواز (معمولاً پیانو یا ویولن) تصنیف شده باشد.
کوینتت: دستۀ ارکستر مجلسی یا یک قطعه موسیقی مرکب از پنج ساز.
مَس: رسمی ترین مراسم عبادت در کلیسای «رومن-کاتولیک» موسیقی برای مجلس یادبود و تذکاری از حوادث «شام آخر» (اشاره به تصلیب حضرت عیسی).
موومان: تقسیمات کامل و بالنسبه مستقل در یک قطعۀ سونات، سمفونی، کنسرتو و غیره.
منوئه: یک فرم رقص در موسیقی دوران باروک / یکی از موومانهای سوئیت یا سمفونی (معمولاً موومان سوم.)

پ.ن.: بعد از مدتها بالاخره تمام شرایط نوشتن ( از انگیزه و روحیه گرفته تا منابع ) فراهم شد، لذا بر آن شدم تا مطلب مفصلی بنویسم. این اواخر بلاگم رو که باز می کردم یاد موتسارت و وعده ای که چند وقت پیش داده بودم (مبنی بر نوشتن مطلبی راجع به موتسارت) می افتادم.
البته احتمالاً این بار آخری خواهد بود که وعدۀ نوشتن مطلب خاصی رو تو بلاگم میدم. (: